Love actaully...

ถึงแม้เราไม่อาจ จะย้อนเวลากลับไป

แก้ไขอะไรอะไร ที่ไม่เป็นไปดั่งใจ ที่แล้วมา

แต่อย่างน้อยก็ยังโชคดี ที่เราได้เรียนรู้ว่า

ชีวิตช่วงนึง ได้มีสิ่งที่มีค่า ให้เราได้รู้ได้จดได้จำ

ว่าวันเวลา เหล่านั้น ที่ผ่าน คอยสอนให้เราได้เข้าใจ

ความทุกข์ที่วนเวียนอยู่ รอบรอบกาย

ให้มองบางมุม ที่ผ่อนคลาย

จะพบความสุขที่ซ่อนไว้ ชีวิตมันไม่ยากเย็นจนเกินไป

ภายใต้รอยน้ำตา รอยยิ้มจะคืนมา หากเราเข้าใจ

ความรักยากนักที่จะเข้าใจ...
ใช่... มันคือความจริง
ถามใคร ก็คงไม่มีใครตอบได้ถูกใจเราหรอก
ว่า... มันคืออะไร

ถามใจตัวเองสิ ถามว่ารักใคร แล้วรักเค้าแบบไหน
หากรักด้วยความหวังดีไม่หวังสิ่งใดตอบแทน... ก็รักต่อไป
บางครั้ง... เราไม่จำเป็นต้องบอกให้เค้ารู้ก็ได้
เพียงแค่เห็นเค้าก็รู้สึกดีแล้วไม่ใช่หรอ
แต่หากรักเค้า...
แล้วอยากอยู่เคียงข้างกันไปตลอด ก็บอกให้เค้ารู้ไปเลย
ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไปนะ...
... ก่อนถึงวันนั้น...
วันที่เราไม่อาจที่จะบอกรักใครได้อีก
หรืออาจไม่มีเค้าให้เราได้บอกรัก...

ความรักไม่จำเป็นต้องหวังสิ่งใดมากมาย
แค่ได้รู้ใจตัวเองว่ารักใคร... ก็เพียงพอแล้ว  

ใครหลายคนรู้จัก. . . ความรัก แต่ใช่ว่าจะเข้าใจ
เราเรียนรู้ที่จะรัก . . . แต่ใช่ว่าเราจะเข้าใจความรัก

เป็นความจริงที่ว่า. . .
วันและคืนที่เรียนรู้ผ่านกาลเวลา ทำให้คนสองคนเข้าใจกันมากขึ้น
แต่วันและคืน ที่ผ่านพ้น ก็ทำให้คนสองคนเข้าใจกันน้อยลง
ต่างกับความคาดหวัง และการเรียกร้องระหว่างกัน ที่กลับจะมีสูงขึ้นและสูงขึ้น
บางที. . . เราก็เลือกที่จะทำร้ายกันและกันด้วยความรัก

. . . ถ้าเราตอบหัวใจของเราแท้จริง . . . ความรักก็แท้จริงเช่นกัน
และความรักก็จะอยู่เช่นนั้นเสมอ. . .

เพราะบางที ความสุขที่แท้จริงของ “ความรัก”
คือ. . .การได้รักมากกว่าการถูกรัก
และในทุกๆ การค้นหา ก็ไม่จำเป็นเสมอไปที่จะต้องค้นพบ. . .

ถ้าเรารู้จักที่จะให้เกียรติความรัก. . .
ความรักก็จะให้เกียรติเราเช่นกัน. . .